BRONISŁAWA KUBICKA

Rada Gminy Nowa Wieś Wielka uchwałą nr XII/115/25 z dnia 27 maja 2025 r. nadała Pani Bronisławie Kubickiej Tytuł  Honorowy „Zasłużony dla Gminy Nowa Wieś Wielka" w uznaniu za całokształt pracy na rzecz społeczności lokalnej. 

Pani Bronisława Kubicka z domu Gotkowska urodziła się 5 maja 1927 roku w Łażynie, we wsi położonej wśród lasów Puszczy Bydgoskiej. Wieś Łażyn liczyła przed II wojną światową 51 domów, miała szkołę, cmentarz, świetlicę wiejską. Mieszkańcy zamieszkujący wieś Łażyn składali się z Polaków i Niemców, którzy stanowili jedną społeczność żyjącą ze sobą w zgodzie do czasu wybuchu wojny. Tragiczny czas okupacji jako 12 letnia dziewczynka pani Bronisława musiała pracować u Niemca w Nadleśnictwie Leszyce żeby pomóc mamie wykarmić rodzeństwo.
Ojca pani Bronisława straciła na początku wojny, Niemcy zabrali go do obozu w Stutthofie w Gdańsku z którego już nie wrócił, natomiast brata 15 letniego i dziadka 99 lat rozstrzelali na miejscu we wsi Łażyn. Jako młoda dziewczynka przeżyła straszną traumę widząc jako naoczny świadek śmierć bliskich. Była prześladowana przez dzieci niemieckie do niedawna sąsiadów, wielokrotnie była świadkiem tortur Polaków przez Niemców. Pamięta głód i pragnienie zjedzenia do syta suchego chleba, którego ciągle brakowało. Pracowała gdzie tylko mogła, gdyż chciała pomóc mamie wychować rodzeństwo. Rodzina liczyła 7 dzieci. 
Do pracy miała 12 km i codziennie przemierzała tą samą drogę pieszo. Była ranna bagnetem i dwa razy była sądzona przez Niemców oraz skazana na śmierć. Jej winą było to iż pomogła zbiegłemu więźniowi, wskazała drogę gdzie ma uciekać i oddała swój cenny chleb. Za małe przewinienia była bita i karana. Po wojnie w 1946 roku wyszła za mąż i założyła rodzinę, z którą mieszkała i prowadziła gospodarstwo rolne w Łażynie do 1968 roku. Żeby utrzymać rodzinę jeździła rowerem do Bydgoszczy oddalonej o 20 km od miejsca zamieszkania sprzedając mleko, śmietanę, twaróg a także zbierany chrust na rozpałkę, jagody i grzyby. Mąż pracował w lesie i pani Bronisława również razem z dziećmi pomagała sadzić drzewka, porządkować las. Brak prądu i podtopienia zmusiły rodzinę opuścić rodzinne strony Łażyn i 1968 roku przeprowadzić się do Nowej Wsi Wielkiej gdzie pani Bronisława wraz z wnuczką i chorym wnukiem mieszkają do dziś. Bronisława Kubica pracowała w szkole Podstawowej w Nowej Wsi Wielkiej. 
Po przejściu na emeryturę do 75 roku życia dorabiała na nieistniejącym dziś posterunku Milicji w Nowej Wsi Wielkiej później Policji. Bronisława Kubicka wychowała czworo dzieci, wnuczkę i wnuka jako rodzina zastępcza. Pomimo podeszłego wieku 98 lat nadal opiekuje się niepełnosprawnym wnukiem. W naszej miejscowości Nowej Wsi Wielkiej jest nazywana- babci Kubicka. Zawsze była i jest osobą która chętnie pomagała innym mimo tych traumatycznych przeżyć uśmiechnięta i życzliwa babcia. W latach 90 babcia chętnie opiekowała się dziećmi sąsiadów, siadających na łące i opowiadając bajki lub historie wojenne. My mieszkańcy Osiedla Słonecznego nie baliśmy się o swoje dzieci, większość była w trakcie budowy domów, wiedzieliśmy że gdzieś na łące siedzi babcia Kubicka i nasze pociechy. Ze swoich opowieści doświadczyliśmy dużo wzruszeń oraz poznaliśmy nieznane fakty z życia mieszkańców Łażyna, w której 1919 roku przyszedł na świat błogosławiony Czesław Jóźwiak, mieszkał z rodzicami w domu przy szkole do 1932 roku. Z Łażyna razem z rodzicami Czesław Jóźwiak wyprowadził się do Poznania. Prowadziła aktywny tryb życia w wieku 94 lat jeździła jeszcze rowerem. Brała udział w rajdzie "Rowerowa Brzoza", gdzie otrzymała dwukrotnie nagrodę- rower jako najstarsza uczestniczka. Chętnie też udzielała się w szkole przekazując młodszym swoje i innych mieszkańców Łażyna przeżycia wojenne i powojenne, dając tym żywe świadectwo zbrodni i życia w nieludzkich warunkach podczas wojny. Babcia Kubicka- Bronisława Kubicka jest żywym świadectwem historii, mimo, że życie jej nie oszczędzało zawsze daje nam młodszym pokoleniom świadectwo empatii, życzliwości i miłości do bliźniego. Zawsze serdeczna postawa wobec każdego człowieka, chęć niesienia pomocy, aktywna i serdeczna.